คือเริ่มต้นเลยนะ เรากับแฟนคบกันมา 11 ปีแล้วเพิ่งแต่งงานกันได้ 6 เดือน คบกันตั้งแต่เรียนปวช ตอนนั้นเราอายุ 17 แฟนห่างจากเรา 6ปี เพิ่งกลับจากเป็นทหาร เค้าเรียนจบ ปวชแล้วนะ แฟนเราก็ทำงานที่อู่รถ แต่เรายังเรียน ปวช อยู่เลย เราเป็นคนต่างจังหวัด มาเรียนที่พี่ชายทำงายอยู่แต่เราอยู่หอพักหญิงนะ พ่อกับแม่เราเป็นคนส่งเราเรียน และจ่ายค่ากินค่าใช้ให้เป็นเดือน พอทำงานได้ซักพักแฟนเราก็ออกรถมอไซต์ ใช้เงินเดือนเขาดาวน์รถ แล้วเรา 2 คนช่วยกันผ่อนรถ เราอาศัยเงินที่แม่ส่งมาให้ใช้จ่ายรวมกับเงินที่แฟนเราทำงานผ่อนรถด้วยกัน แต่รถเป็นชื่อแฟนเรา พอเราเรียนจบ (แม่เรายังไม่รู้นะว่าเรามีแฟน) จะเรียนต่อมหาลัย เราอยากให้แฟนเรามีอนาคตดีกว่านี้จะได้ช่วยกันทำมาหากินจึงชวนเขามาเรียนมหาลัยด้วยกัน โดยแฟนเรากู้ กยศ เรียน เราเรียนกันคนละคณะ พอเรียนจบและทำงานได้ 1 ปี
เราเลยพาแฟนไปแนะนำตัวกับพ่อแม่ พอเราทั้งคู่ทำงานได้ 3 ปี เก็บเงินแต่งงานกัน ได้ 150,000 เราช่วยกันทำงานจนมี รถเก๋ง 1 คันเมื่อ 2 ปีที่แล้ว แฟนเราอยากหาเงินแต่งงานให้ได้ 200,000 แต่เรายังขาดอีก 50,000 พ่อกับแม่แฟนจึงให้ มา 50,000 เพื่อให้ครบ และ ออกค่าใช้จ่ายค่ารถค่าน้ำมันพาญาติๆเค้าไปงานแต่งที่ต่างจังหวัด แต่แต่งเสร็จเราต้องคืนเงินที่ยืมกับค่ารถค่าน้ำมันและทองที่หมั้น แก่พ่อและแม่ของแฟนเราหมด คือพูดง่ายๆเขาไม่ยอมช่วยอะไรเราเลย เราก็แอบน้อยใจเหมือนกันที่ช่วยงานทุกอย่างทำงานบ้านดูแลเขาดีกว่าพ่อแม่เราอีกแต่เขาไม่ช่วยอะไรเราเลย แต่กับสะใภ้อีกคน คือเมียน้องชายแฟนเราค่ะเขากลับยอมจ่ายเงิน 60,000 แต่งงานให้ น้องสะใภ้เราเป็นเด็กสก๊อยค่ะใจแตกนางท้องเลยต้องจัดงานแต่งให้แล้วตอนนี้ก็ท้องอีกแล้ว หลาน 2 คน เป็นภาระให้คนทั้งบ้านต้องช่วยกันเลี้ยงอีก ส่วนน้องชายแฟนก็ไม่ได้ทำงานอะไรอยู่บ้านเฉยๆเกาะพ่อแม่กินไปวันๆ งานบ้านงานเรือนนางไม่เคยทำอะไรเลย ปีนึง ล้างจานไม่ถึง 10 ทีเลย แต่เสื้อผ้านางกับผัวซักเองนะ น้องสาวแฟนเราก็ช่วยพวกนางหางานทำก็ทำได้แป๊ปๆออก ขายของก็ทำได้แป๊ปๆเบื่อ ทำๆหยุดๆมาเรื่อยๆ บางทีเราก็น้อยใจมากเราเลยว่าจะชวนแฟนไปอยู่บ้านเราไปหางานทำที่บ้านนอกแยกครอบครัวกันออกมาไม่ต้องอะไรมากมายกับที่นี่ แต่เขาก็ห่วงพ่อแม่เขา
เราเลยลาออกจากที่ทำงานมาอยู่บ้านใช้เงินที่ลาออกกับเงินกองทุนที่ได้ตอนลาออกมาเปิดร้านเกมส์ที่บ้านแฟนก่อนเพื่อรอเวลาและวางแผนการมีลูกกันเพราะเราไม่อยากให้เขาเกิดมาโดยที่ไม่พร้อมและเป็นภาระใคร เราก็เปิดร้านเกมส์ธุรกิจเล็กๆอยู่บ้านแฟนมีรายได้นิดหน่อยแต่เราต้องรับภาระค่าไฟที่บ้านเองหมดเลย ทั้งบ้านไม่มีใครช่วยกันประหยัดเลย ไม่เกรงใจเราที่เป็นคนจ่ายค่าไฟเลย เปิดแอร์ เปิดพัดลม เปิดทีวีกาน้ำร้อน เสียบทิ้งไว้ทั้งที่ไม่ใช้ เราก็ไม่กล้าไปปิดเพราะเกรงใจเขา คือบางทีเราก็เบื่อมากตอนนี้อยู่บ้านดูกิจการร้านเกมส์ไปวันๆแล้วยังมีเรื่องจุกจิกให้ได้อารมณ์เสียเรื่อยๆ ทำไมเราต้องมาเจออะไรแบบนี้ อึดอัดมากใครพอมีวิธีแก้ปัญหาดีๆแนะนำเราบ้างไหม เราไม่ไหวแล้ว
