สวัสดีค่ะ!! ก่อนอื่นขอแนะนำตัวก่อนนะคะ เราอายุ 26 ปี อยู่ในวัยทำงาน เรามีแฟนอยู่คนนึง เขาอายุเท่าเรา เขาทำงานเป็นพนักงานบริษัทแห่งหนึ่ง เราทำงานอยู่ในจังหวัดเดียวกันแต่คนละที่ เขาทำงานวันจันทร์ถึงวันเสาร์ค่ะ เขาเป็นคนรักสุขภาพ เล่นกล้ามนิดๆ รักการเที่ยว รักการถ่ายรูป ตอนจีบกันใหม่ๆ เราว่าก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร ก็คุยกันปกติ คุยกันทุกวัน ถึงจะไม่ได้เจอหน้ากัน
จนมาวันนึง ชีวิตเราเปลี่ยน
เราต้องย้ายที่ทำงาน ไปอยู่ต่างอำเภอที่ค่อนข้างกันดาร และเราไม่รู้จักใครเลยจังหวะเปลี่ยนถึงเกิดขึ้น…แรกๆก็ปกติ พอมาหลังๆ เราทักก็กว่าจะตอบ ถามคำตอบคำ โทหาก็ไม่ค่อยรับ ทำงาน ยุ่ง นานๆจะโทกลับ เราก็พยายามเข้าใจนะว่าเขาคงเครียดกับงาน เราก็ได้แต่ส่งข้อความให้กำลังใจ ซึ่ง ณ ขณะนั้นเราก็อยากได้กำลังใจบ้าง เราเครียด เราย้ายงาน แล้วไม่ค่อยเวิกเราอยากมีคนปรึกษาบ้าง หอที่มาอยู่ก็น่ากลัว เขาเคยบอกว่าจะมาหา ก็ไม่เคยแม้แต่จะมา ลองถามก็บอกว่า”ไม่ต้องถามบ่อยๆเดี๋ยวจะไปเอง” เขาบอกไม่ค่อยมีเวลาแต่เวลาที่หยุด ทุกๆวันอาทิตย์ เขาสามารถไปเที่ยวไกลๆได้ ขึ้นเหนือ ลง ใต้ ไปแล้วหายไปหลายๆวัน กว่าจะติดต่อกลับมา บางครั้งเขาไปคนเดียว บางครั้งไปกับทริปเพื่อนผู้หญิง คือเราก็เป็นผู้หญิงไง เราก็รู้สึกหึงบ้างแหละ ….เราน้อยใจนะคะ แต่กับเราแทบไม่มาหาเลย
อีกเรื่องที่เรา งง ว่าทำไมคนเป็นแฟนแบบเราทำไม่ได้ “เฟสบุค” เราไม่สามารถแท็ก ไม่สามารถโพส ไม่สามารถลงรูปคู่ ไม่สามารถเม้นเขาได้ ได้แค่เป็นเพื่อนเขาในเฟสเท่านั้น เราเคยถามตรงๆ เขาบอก คบกันไม่จำเป็นต้องประกาศให้ใครรู้ เราก็ได้แต่นิ่งๆ หงุดหงิดอยู่คนเดียว
เราพยายามทำใจ และปล่อย นิ่งๆ เขาก็จะทักมาแค่ว่า เป็นไรรึเปล่า แค่นั้น แค่นั้นจริงๆ
ตอนนี้เราเริ่มสับสนมากขึ้น ว่าเขายังรักเราอยู่รึเปล่า เขาคิดอะไรอยู่???
