เคยร่วมทุกข์ ร่วมสุขกันมาก็หลายปี ….ตั้งแต่วันที่เธอไม่มีอะไรเลย………เรานอนร้องไห้อดข้าวด้วยกันเพราะไม่มีเงิน…..เราอยู่ด้วยกันด้วยความรักมาตลอดไม่ใช่เหรอ
เราเลือกเค้าทร่ามกลาง ความไม่เห็นด้วของครอบครัวเรา….เราอยู่ด้วยกัน จนครอบครัวเรายอมรับเค้าเราคิดถึงเค้าเสมอ เวลาเค้าไม่สบายเราก็ห่วงเค้า รีบมาหา มาดูแล
แต่เชื่อไหมคะวันนี้ วันที่เค้ามีทุกอย่าง มีเงิน มีหน้าที่การงานมั่นคง เค้าทำไมไม่เหมือนเดิม เค้าพูดเหมือนกลัวเราจะไปใช้เงินเขาหรือไปเอาอะไรจากเขาแต่วันนี้เราไม่สบาย นอนอยู่ เราบอกเราหิวข้าว เค้าบอกว่า หิวแล้วไม่มีปัญญาลุกขึ้นมากินเหรอไม่ได้งี่เง่านะคะ แต่คิดถึงเวลาที่เค้าไม่สบาย เราดูแลเค้าอย่างดี
คือน้ำตาไหลคะ ไม่คิดเลย ร่วมทุกข์ ร่วมสุขกันมา 7-8 ปี เปลี่ยนไปจริงๆเราเลยตัดสินใจจะเลิกดีไหม เราก็บอกเค้าแล้วนะว่า ถ้าฉันไป ฉันจะไปแต่ตัว ฉันไม่เอาอะไรของคุณเลย
เสียใจมากค่ะ กับเวลาที่ทุ่มเทมา เจ็บมาก….อย่าตอกย้ำกันนะคะ ตอนนี้เสียใจจริงๆ
