ใครจะมีประสบการณ์ความรักแบบเราบ้างไหม….
เราเป็นผู้หญิงหน้าสิว….
รักษาเท่าไหร่ก็ไม่หายซักที เหมือนจะดีขึ้น เหมือนจะหาย แต่ก็กลับมาเป็นอีกสิวที่ขึ้นก็เป็นสิวหัวใหญ่ และมีหัวหนองตลอดๆ เวลาสิวหายก็ทิ้งรอยดำไว้ บางทีสิวยังไม่หายดี ก็ขึ้นซ้ำที่เก่าอีก จนรู้สึกถอดใจกับการรักษาสิวเพื่อนให้ยาคุมมากินก็ไม่กล้ากิน …..
เราเริ่มสิวขึ้นก็หลังจาก….ตอนเราไปเป็นเพื่อนเจ้าสาว เวลาแต่งหน้าก็ต้องแต่งหน้าช่างเดียวกันทุกคนหลังจากวันนั้น….ชีวิตก็เปลี่ยนไป เพราะเกิดมาไม่เคยสิวขึ้นเลย พอสิวขึ้นมาเม็ดนึงก็ไม่รู้จะทำยังไงกลุ้มใจมาก….ลองปล่อยทิ้งไว้ดีกว่า เด๋วก็คงยุบไปเอง ไม่เป็นแบบนั้นซิคะ อักเสบแดง เริ่มมีหัวหนอง พอสิวมีหัวก็หน้าเกลียดเลยทีนี้บีบดี / ไม่บีบดี สุดท้ายก็ต้องบีบ เพราะกลัวจะอักเสบ+น่าเกลียดไปมากกว่านี้ แล้วประจวบเหมาะกับงานเข้า งานเยอะ งานยุ่ง นอนดึก เครียด ไม่มีเวลาดูแลตัวเอง
เฮ้ย…..สิวขึ้นเยอะกว่าเดิม แต่เมื่อก่อนจะเครียดยังไง สิวก็ไม่เคยขึ้นเลยอ่ะ
สิวขึ้นเยอะ ลองไปหาหมอ รักษาไปซักพัก …..ดีใจ อุ๊ย!!! สิวหายแล้ว ก็เลิกไปหา แต่มันก็กลับมาอีก เรามีแฟนค่ะ….เมื่อก่อนเราหน้าใสมาก แฟนนี่จะชอบขโมยหอมแก้มประจำ (นึกย้อนไปเมื่อตอนยังไม่เป็นสิว)ตั้งแต่เรามีสิว เราก็เริ่มสังเกตแล้วว่า พฤติกรรมนี้เริ่มหายไป…..ความน้อยใจ ความคิดมาก เริ่มบังเกิด ตอนแรกก็ไม่กล้าถามว่าเปลี่ยนไป หรือแอบมีใครรึเปล่า
จนรวบรวมความกล้า ถามไปเลยตรงๆว่าทำไมเดี๋ยวนี้ไม่ขโมยหอมแก้มเราเหมือนเมื่อก่อนหล่ะ แฟน – คำตอบที่ได้คือ “เราไม่กล้าหอมแก้มตัวเองเหมือนเมื่อก่อนหรอก เรากลัวติดสิวจากตัวเอง” เรา – ห๊ะ อะไรนะ กลัวติดสิวจากเรา สิวมันไม่ใช่โรคติดต่อนะ แฟน – อืม นั่นแหละ เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกเหมือนกัน ก็หน้าไม่เนียน ไม่เรียบเหมือนเดิม มันแปลกๆ เลยไม่กล้าหอม
โลกจะถล่ม ฟ้าจะทลาย รังเกียจเราขนาดนี้เลยหรอเราควรเดินออกมาจากชีวิตเค้า หรือ เริ่มตั้งใจรักษาสิวใหม่แบบจริงจัง ใครมีวิธีรักษาสิวแนะนำเราบ้าง (จนหนทาง)
