ผมมีเพื่อนผู้หญิงคนนึง รู้จักกับผู้ชายคนนึง สัก 6 เดือน แล้วก้อแต่งกัน ผมยังบอกเพื่อนว่า อย่าแต่งเพราะเท่าที่ดู ผู้ชายใช้ไม่ได้เลย ถึงจะมีอะไรกันก้อไม่ควรแต่ง แต่ก้อดื้อแต่งจนได้ แต่งได้ไม่ถึงปี ลายออก ผู้ชายมีเมียน้อย เริ่มหนักข้อขึ้น มีการลงไม้ลงมือกับเพื่อน แล้วเพื่อนก้อเริ่มท้อง .. พอคลอด ความคิดเพื่อนบอกว่า การมีลูกน่าจะเปลี่ยนเขาได้ แต่เราก้อว่า สันดานมันเปลี่ยนไม่ได้ ก้อจริงอย่างที่บอก ผู้ชายไม่เคยดูแลเพื่อนเราเลย ไม่เคยให้เงินใช้ เพื่อนทำงานใช้เงินเดือนตัวเองตลอด บ้านที่อยู่ก้อบ้านแม่ฝ่ายชาย จนเพื่อนท้องคนที่สอง เรายังว่าทำไมปล่อยให้ท้อง เพื่อนก้อยืนยันอีกว่าคราวนี้ น่าจะมัดใจสามีได้แน่นอน …แต่ที่สุด ฝ่ายชายก้อไม่เคยเปลี่ยนแปลงตัวเองเลย กลายเป็นว่า เพื่อนทำงาน เงินเดือนหมื่นกว่า แต่ต้องรับผิดชอบลูกอีกสองคน จนถึงวันนี้ ผ่านมายี่สิบปี ฝ่ายชายยังคงเหมือนเดิม เพื่อนเราก้ออยู่เพื่อลูก เพราะคำว่า กลัวลูกไม่มีพ่อ .. เท่านั้นเอง แต่ชีวิตของผู้หญิงคนนึงก้อเหมือนตกนรกทั้งเป็นมาตลอด 20 ปี ผมว่า การที่คนเรามีชีวิตคู่ แต่ถ้าไม่ให้เกียรติซึ่งกันและกัน จะมีไปเพื่ออะไร เพราะสักวันถ้าฝ่ายนึงฝ่ายใดทนไม่ได้ ก้อคงแตกหักซึ่งอาจนำมาซึ่งการสูญเสีย หรือต้องทนทุกข์ทรมานไปตลอดชีวิตที่เหลืออยู่ แต่ถ้าสามารถจบเรื่องราวได้ ต่างฝ่ายอาจมีชีวิตที่ดีขึ้นถ้ามีโอกาสได้พบกับคู่ชีวิตที่เหมาะกับเรา ส่วนตัว มีชีวิตคู่ที่ดี มีทะเลาะกันบ้าง แต่ก้อยังใช้ชีวิตคู่แบบมีสุขบ้าง ทุกข์บ้าง มาตลอด 20 ปีเหมือนกันพร้อมกับลูกอีกสองคน
