ถ้าลองสังเกตดูดีๆ เราจะพบว่า ความน่ารำคาญกับความขี้อ้อนมันมีเส้นบางๆกั้นอยู่จริงๆ บางคนพูดประโยคเรียกร้องความสนใจเหมือนกัน แต่คนหนึ่งกลับดูน่ารัก น่าเอ็นดู ในขณะที่อีกคนดูน่ารำคาญจนอยากจะกลอกตาขึ้นบนแล้วทำปากเป็นเลขแปดยิ่งนัก เรามาดูกันดีกว่า ว่าอะไรนะที่มันเป็นเส้นแบ่งของความขี้อ้อนกับความน่ารำคาญ
คนที่เรารัก: โทร.มาหาวันละ 3 เวลาหลังอาหาร ขอกำลังใจจากเราทุกรอบที่โทรมา (น่ารักอ่ะ ขี้อ้อนจังดูให้ความสำคัญ)
คนที่รักเราแต่เราไม่รัก: โทร.มาหาวันละ 3 เวลาหลังอาหาร ขอกำลังใจจากเราทุกรอบที่โทรมา (ยืนด้วยลำแข้งตัวเองไม่ได้รึไง ขอกำลังใจอะไรมากมาย น่ารำคาญ!)
คนที่เรารัก: ป่วยมากเลยโทร.มาบอก อยากได้คนป้อนยา (น่ารักจุง เสียงอ้อนแบบนี้ละลายค่ะพูดเลย^^)
คนที่รักเราแต่เราไม่รัก: ป่วยมากเลยโทร.มาบอก อยากได้คนป้อนยา (ไปหาหมอมะ รพ.เลยค่ะ นี่ไม่ใช่หมอ ป่วยก็ไปรักษาสุขภาพสิ ไม่ใช่เอาเวลามาเวิ่นเว้อ น่ารำคาญ!)
คนที่เรารัก: อินบ็อก/ไลน์มาหา เล่าถึงความเหนื่อยอ่อนจากการทำงานที่ยุ่งยากตลอดวัน แล้วทำน้ำเสียงออดอ้อนขอพลัง (อุ๊ย! อ้อนแบบนี้อะไรก็ยอมละค่ะ น่าร๊ากกกกก)
คนที่รักเราแต่เราไม่รัก: อินบ็อก/ไลน์มาหา เล่าถึงความเหนื่อยอ่อนจากการทำงานที่ยุ่งยากตลอดวัน แล้วทำน้ำเสียงออดอ้อนขอพลัง (ไปนอนมันจะได้พลังมากกว่านี้มะ)
คนที่เรารัก: ชวนไปเที่ยว แต่เราไม่ว่าง เลยใช้น้ำเสียงออดอ้อนสุดฤทธิ์ (หูยยย ถ้าจะอ้อนขนาดนี้ยอมแคนเซิลธุระก็ได้><)
คนที่รักเราแต่เราไม่รัก: ชวนไปเที่ยว แต่เราไม่ว่าง เลยใช้น้ำเสียงออดอ้อนสุดฤทธิ์ (สงสัยจะฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง เซ้าซี้ น่ารำคาญสุดพลัง)
คนที่เรารัก: โทร.มาชวนไปกินข้าวเย็นด้วย โอดครวญว่าหิวมากแต่ไม่มีเพื่อนกิน (แหม!ช่างพูด ไปก็ได้ ถ้าไม่ไปกลัวจะมีคนอดตาย^^)
คนที่รักเราแต่เราไม่รัก: โทร.มาชวนไปกินข้าวเย็นด้วย โอดครวญว่าหิวมากแต่ไม่มีเพื่อนกิน (ถ้าการกินข้าวมันยากนักก็อดตายไปละกัน)
สิ่งที่จะบอกก็คือ แท้จริงแล้วเค้าคนนั้นจะน่ารำคาญหรือจะดูเป็นคนขี้อ้อน เส้นแบ่งก็คือ ความรู้สึกของเราที่มีต่อคนๆนั้น ถ้าเรารู้สึกดี หรือรักเค้า ไม่ว่าเค้าจะพูดอะไร อ้อนขนาดไหน เราก็ไม่มีวันมองว่าน่ารำคาญ กลับกันถ้าเค้าเป็นคนที่เราไม่รู้สึกอะไรด้วย ยิ่งอ้อนก็กลายเป็นยิ่งน่ารำคาญไปในบัดดล
แต่ไม่ว่าจะน่ารำคาญแค่ไหน ก็อย่าไปแสดงความรำคาญออกไปเลยค่ะ พูดกับเค้าดีๆด้วยเหตุผล เค้าก็น่าจะเข้าใจแล้ว ใจเค้าใจเราค่ะ:)
