ดีค่ะ จขกท. อายุ เลข 2 ปลายๆย่างเลข 3 (แก่เนอะ) ยังไม่แต่งงาน ทำงานเป็นแม่พิมพ์ของชาติ มีแฟนอายุน้อยกว่า 3 ปี คบกันมาเกือบๆ 3 ปีล่ะค่ะ เรื่อยๆต่างคนต่างมีหน้าที่ (แฟนเราเรียน ป.โท) เราทำงานเวลาของเราจึงต่างกันเจอกันเฉพาะเสาร์อาทิตย์เท่านั้น แฟนเรารูปร่างหน้าตาค่อนข้างดีค่ะสูงมาก ขาว ตาตี๋ (จขกท. เตี้ยค่ะ 158/50) เค้าเป็นคนดีนะคะ ไม่สูบบุหรี่ กินเหล้ากับเพื่อนบ้างนานๆที ไม่เจ้าชู้ ในความดีงามก็ต้องมีด้านลบ………. แฟนเป็นคนจู้จี้ ขี้หึง เอาแต่ใจบ้าง ไม่มีความเป็นผู้นำ (หรืออายุน้อย) อันนี้ จขกท. ก็คิดเองนะ ทุกๆอย่างเราต้องเป็นคนตัดสินใจหมด จะกินอะไร? จะทำอะไร? จะไปที่ไหน ? ต้องทำอย่างนั้น อย่างนี้ จขกท.ต้องคิดหมด เหนื่อยค่ะ มากก (แต่เค้าไม่มีปัญหาเรื่องเงินนะคะ) บางทีไปไหนเราต้องขับรถ ข้อนี้เข้าใจแชร์ๆกัน ต้องตัดสินใจเอง มันอึดอัดน่ะค่ะ บางครั้งนั่งคิดๆๆไป น้ำตาไหลซะงั้น “เราอยากได้แฟนที่เป็นผู้นำค่ะ…ไม่ใช่ผู้ตามเสมอไป ” คิดนะคะเราควรจะเดินหน้าหรือหยุดดี….!! มันอึดอัดค่ะ จขกท.ก็อายุเยอะแล้ว พ่อแม่ก็มีถามบ้างเมื่อไหร่จะแต่งงาน…เจอคำถามแบบนี้ น้ำตาไหลตลอด (แต่เราไม่เคยร้องไห้ให้พ่อกับแม่เห็นนะ) เรายังไม่รู้เลยว่าจะคบกับต่อไปได้ไหม เค้าคือคู่ชีวิตเราไหม? เราจะฝากชีวิตไว้กับคนนี้ได้ไหม ? เค้าจะดูแลเราได้ไหม? ทุกวันนี้มันมีแต่คำถามเหล่านี้เวียนอยู่ในหัว บางครั้งคิดนะถ้าไม่มีเค้าเราก็อยู่ได้ ยืนได้ด้วยตัวเอง….บางครั้งอยากเปิดโอกาสให้ตัวเองด้วยซ้ำ เพราะที่ผ่านมามีผู้ชายเข้ามา จขกท.ก็ปิดกั้น เพราะเรารักเค้าไง แต่ตอนนี้ทำไมถึงมีความรู้สึกแบบนี้ไม่รู้นะ0 ขอความเห็นช่วยให้ จขกท. ตัดสินใจง่ายขึ้นหน่อยนะคะ
