?”ถ้าป่วยใหม่ๆ อาตมาแนะนำให้ทำดังนี้คือ๑) ให้นำพระพุทธรูป ผ้าไตรจีวรพร้อมอาหารและของใช้ที่จำเป็น นำไปให้ผู้ป่วยเห็นและให้ตั้งจิตอธิษฐานว่า “ของทั้งหมดนี้ขอถวายเป็นสังฆทานแก่พระสงฆ์ในพระพุทธศาสนาเพื่ออุทิศส่วนกุศลผลบุญทั้งหมดนี้ให้เจ้ากรรมนายเวรของผู้ป่วยได้โมทนาและอโหสิกรรมให้ผู้ป่วยด้วย”แล้วญาติก็นำของทั้งหมดไปถวายพระเป็นสังฆทาน จิตใจของผู้ป่วยจะได้สบายเพราะได้เห็นพระพุทธรูปและได้ทำบุญ๒) ถ้าจะให้ดีขึ้นไปอีกก็ควรนำเงินจะมากหรือน้อยตามแต่ศรัทธาให้ผู้ป่วยถือไว้และให้ตั้งจิตอธิษฐานว่า “เงินจำนวนนี้ขอถวายชำระหนี้สงฆ์ ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ถ้าเคยไปหยิบหรือนำ ของสงฆ์มาโดยเจตนาหรือไม่เจตนาก็ตาม”๓) ในระหว่างที่นอนป่วยอยู่ควรนำพระพุทธรูปมาตั้งไว้ให้ผู้ป่วยได้มองเห็นอย่าไปตั้งไว้ในที่ผู้ป่วยเห็นไม่ถนัดผู้ป่วยลืมตาขึ้นมาเมื่อใดก็จะเห็นพระทันทีจิตของผู้ป่วยจะได้จับอยู่ที่พระใจจะสบายช่วยให้คลายจากทุกขเวทนาได้บ้างและถ้าตายเมื่อใดก็จะไม่ลงนรก๔) ถ้าป่วยมากมีทุกขเวทนามาก ควรแนะนำสั้นๆให้นึกถึงพระพุทธเจ้าหรืออย่างใดอย่างหนึ่งดีกว่าถ้าไปแนะนำยาวๆ จะเกิดอาการกลุ้ม๕) ถ้าต้องการให้ผู้ป่วยตายแล้วไปพระนิพพานให้นึกภาวนาว่า “นิพพานัง สุขัง”ถ้าคิดว่าป้องกันไม่ให้ลงนรกก็ให้ภาวนาว่า “พุทโธ” ให้บอกสั้นๆ อย่าบอกยาว๖) ถ้าผู้ป่วยภาวนาไม่ไหวก็ให้นึกถึงพระพุทธรูปองค์ใดองค์หนึ่งก็ได้ให้นึกถึงพระไว้หรือจะนึกถึงพระสงฆ์ก็ได้อย่าไปแนะนำยาวๆ เพราะเวลานั้นทุกขเวทนามากจะทำให้กลุ้ม ดีไม่ดีจิตใจเขาดีอยู่แล้ว ถ้าแนะนำไม่ดี พูดมากไปเขาจะกลุ้ม จะทำให้ลงนรกไปให้ดูตาคนป่วย ถ้าตาลอยๆ ตาปรือๆอย่าไปพูดมากฉะนั้น การแนะนำคนป่วยก่อนตาย ต้องระมัดระวังให้ดี?”
จาก : หนังสือ ตายไม่สูญ?แล้วไปไหนโดย?หลวงพ่อพระราชพรหมยาน
