มันเป็นเรื่องธรรมดาของ “ความรัก” ที่มีขึ้น มีลง มีสุขสมหวัง มีทุกข์ทรมาน โดยเฉพาะช่วงเวลาที่รักกลายเป็นสีเทาอึมครึม อยู่ในช่วงตัดสินใจว่าจะเดินหน้าต่อหรือถอยหลัง เพราะฉะนั้น จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะมีใครสักคนรู้สึกเกิดอาการ “เหนื่อย” กับ “ความรัก” ซะเหลือเกิน…
เหนื่อย…ที่เข้าใจไม่ตรงกัน เหนื่อย…ที่ต้องทะเลาะกันด้วยเรื่องเดิม ๆ เหนื่อย…ที่ต้องวิ่งตามไปเรื่อย ๆ เหนื่อย…ที่ต้องรอคอย เหนื่อย…ที่ต้องเสียน้ำตา เหนื่อย…ที่ต้องทุกข์ใจ เหนื่อย…ที่ต้องอภัยครั้งแล้วครั้งเล่า เหนื่อย…ที่ต้องคาดหวัง ในสิ่งที่ไม่ได้ดังหวัง เหนื่อย…ที่ต้องคอยเอาใจใส่ เหนื่อย…ที่ต้องแอบรัก เหนื่อย…ที่ต้องรักคนมีเจ้าของ
ซึ่งจริง ๆ แล้วอาการ “เหนื่อย” กับ “ความรัก” มันเป็นเรื่องธรรมชาติที่ทุกคนต้องพบเจอ หากคิดจะมีความรัก (จริงไหม) เพราะมัน คือ ประสบการณ์อย่างหนึ่งของชีวิต ถึงเราจะสามารถออกแบบความรักได้ และมันคงไม่มีความรักของใครที่จะสวยสมบูรณ์แบบอย่างที่วาดฝันไว้ การร้องไห้ เสียใจ เจ็บปวด สุข ยิ้ม หัวเราะ ฯลฯ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นอีกองค์ประกอบหนึ่งที่จะสร้างให้ “รัก” สมบูรณ์แบบ
แต่ถ้ารู้สึกว่า “เหน็ดเหนื่อย” เกินกว่าที่ “ใจ” จะรับไหว ก็ต้องมี “หยุด” ให้ “หัวใจ” ได้พักเหนื่อยกันบ้าง…
หยุด…เพื่อคิด คิดว่ามันคือความผูกพันหรือความรัก หยุด…เพื่อถามใจตัวเอง หยุด…เพื่อถามใจเขา หยุด…เพื่อทบทวนสิ่งต่าง ๆ ที่ผ่านมา หยุด…เพื่อลองนึกดูว่าเรา “สุข” หรือ “ทุกข์” มากกว่ากัน หยุด…เพื่อเว้นช่องว่างให้กันและกัน หยุด…เพื่อทำให้ตัวเองหายใจสะดวกมากขึ้น หยุด…เพื่อหาตามหารอยยิ้มให้ตัวเอง หยุด…เพื่อให้เวลา “หัวใจ” ได้หายเหนื่อย
และหลังจาก “หยุด” ให้ “หัวใจ” ได้พักแล้ว ก็ไม่มีใครสามารถตอบได้ว่า “หัวใจ” ของคุณจะกลับมาแข็งแรงหรืออ่อนแอกว่าเดิม เพราะทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่ที่ตัวคุณเองเท่านั้น ค่อย ๆ คิด ค่อย ๆ ตัดสินใจ อย่าลืมว่า “รักออกแบบได้” เสมอหากคุณแข็งแรงพอ
