เราไม่เคยสงสัย เมื่อเวลาเรามีความรักเพราะคิดว่า ใครๆ ก็รักได้ทั้งนั้นแต่เมื่อเวลาผ่านไปและเราพบว่าเส้นทางความรักของเราไม่ได้ไปถึงง่ายๆ อย่างที่คิด…นั่นล่ะ เราถึงจะสัมผัสได้ว่า
“การรักเป็น”…ก็สำคัญเช่นกัน…
ซึ่งทั้งหมดนี้…ก็เป็นสิ่งที่มีให้เราได้เห็นอยู่จริงๆ …และก็เพียงเพราะว่าเขาเหล่านั้นกำลังตกอยู่ในวังวนของความรักแต่ถ้าจะหาคำอธิบาย..ก็คงเป็นเพราะเขาเหล่านั้นไม่สามารถผสมผสานการใช้ “ความรู้สึก” กับ “การใช้ความคิด”เมื่อมีความรักมากกว่า…
จะว่าไปแล้วความรัก ก็เหมือนหลุมพรางอย่างหนึ่งเหมือนกัน…คุณเคยสังเกตบ้างมั้ยว่า…ตอนเวลาที่เราเริ่มมีความ รักเรามักไม่ค่อยสนใจอยากที่จะหาเหตุผลให้มันสักเท่าไหร ่…ตรงกันข้ามกับเวลาที่จะเลิกรักกันต่างฝ่ายต่างหาเหตุผลมากล่าวอ้างกันน่าดูทั้งๆ ที่จริงแล้วมันไม่น่าจะเป็นอย่างนั้น…
เชื่อว่าหากเราเรียนรู้และเข้าใจ…เหตุผลแห่งความรักไปพร้อมๆ การเริ่มต้นและในขณะที่ความรักยังอยู่..ทุกสิ่งทุกอย่างบนถนนสายนี้..ก็คงไม่วิบากจนเกินไป.. .แม้อาจมีสะดุดบ้าง…แต่ก็คิดว่าคงไม่ยากที่จะประคับประคองให้ตลอดรอดฝั่ง …
หลายสิ่งในชีวิต เราก็เพิ่งเข้าใจเมื่อเราเริ่มโตเป็นผู้ใหญ่บางอย่างเราคิดว่าเราทำเป็นมาตลอด…ทั้งที่จริงเราอ าจทำไม่เป็นก็ได้…อย่างเรื่องการหายใจ..เราคิดว่าเราหายใจมาตั้งแต่ออก จากท้องแม่…จู่ๆ ก็มีคนมาบอกว่าเราหายใจไม่เป็น…จากนั้นเขาก็สอน..จนเราได้รู้จักคำว่า…”สมาธิ”…ปัจจุบัน มีการสอนให้คนคิด…จนเมื่อได้สัมมผัสจึงรู้ได้ว่า
“การคิดเป็น”…สำคัญเพียงใด….
มันก็คงคล้ายๆ กับความรักเราไม่เคยสงสัยเมื่อเวลาเรามีความรักเพราะคิดว่าใครๆ ก็รักได้ทั้งนั้นแต่เมื่อเวลาผ่านไป…และเราพบว่า…เส้นทางของความรักไม่ได้ไปถึงง่ายๆ อย่างที่คิด…
นั่นล่ะ…เราถึงสัมผัสได้ว่า…”การรักเป็น” ก็จำเป็นและสำคัญมากเช่นกัน…ไม่ปฏิเสธว่า ความรักนั้นต้องใช้ หัวใจและความรู้สึก นำทางเราไป…แต่ถ้ามีเหตุผลที่ดีอยู่ข้างๆ …และเราสามารถปรับสมดุลระหว่าง”ความรู้สึก” “หัวใจ” กับ เหตุผลของสมองแล้ว…โอกาสที่เราจะ “หลงทาง” ก็อาจจะไม่มีเลยก็ได้…”จงใช้ความคิดเพื่อควบคุมตนเอง…แต่จงใช้หัวใจเพื่อควบคุมคนอื่น…”
