เริ่มเลยครับอยู่คนละจังหวัดเจอกันสองอาทิตย์ครั้งมีความสัมพันธ์กันทั้งทางกายและใจอายุสามสิบกว่าๆแล้วทั้งเธอและผม
เธอเป็นผู้หญิงฉลาดใช้ปัญญามากกว่าความรัก ทำงานประจำด้วยและงานอดิเรกด้วย แทบจะทุ่มเทให้กับงานมากกว่าชีวิตคู่แต่เธอก็บอกว่ามีคุยกับคนอื่นบ้างแต่ไม่มีการนัดเจอ
ส่วนผมเป็นคนใช้ความรักและแก้ปัญหาที่เจอกันระหว่างคบกันเวลาพาเธอไปเที่ยวก้มีความสุขกันนะครับตามประสาคู่รักแต่ความสุขมันก็จะมีความทุกข์เล็กๆน้อยสอดแสกระหว่างความสุข เธอคงไม่พอใจในความทุกข์เล็กๆน้อยหรือว่าความทุกข์เล็กๆน้อยที่ผมคิดมันจะสำคัญมากสำหรับเธอ เธอเป็นผู้หญิงฉลาดเนียบ ห้ามขัดเลย บ้างครั้งผมพาเธอไปสู่จุดหมายได้หมายถึงไปเที่ยวนู้นนี่ได้แต่ระหว่างทางอาจจะไม่ตามใจเธอบ้าง เพราะผมต้องทำหน้าที่ขับรถวางแผนนู้นนี่นั่นเพื่อให้ไปถึงจุดหมายปลายทางเธอเริ่มบ่นว่าต้องเจอกันสองอาทิตย์ครั้งเลยเหรอ(เหมือเธอจะเสียความเป็นส่วนตัวไป งานประจำ งานอดิเรก ดูแลครอบครัว ญาติพี่น้อง เพื่อนอีก)ผมก็พูดไปว่าควรที่จะเจอกันให้บ่อยที่สุดผมพยามเทคแคร์เธอเต็มที่เวลาเจอกันเพราะเราอยู่ห่างกันแต่คงใส่เกินร้อย100%เลยทำให้เธออึดอัดเพราะผมมานั่งคิดว่าเออเราบริหารความรักไม่พอดีให้มากเกินไปจนไม่วสามารถควบคุมให้มันออกมาดีได้เธอออกเป้นแนวผู้หญิงเพอร์เฟคทุกอย่างต้องเพอร์เฟค100%นิดๆหน่อยๆไม่พอใจก็เก็บเอามาตัดสิน เราก็เลยมีการโมโหเขาไปบ้างเหมือนกัน เพราะเวลาไปเที่ยวกันเราต้องคอยดูแลเขาตลอดเพราะบางครั้งเขาเหมือนจะเป็นเด็กๆอยู่….
เท่าที่ผมสรุปและรองคุยกับเพื่อนที่รู้จักเขาดูเธอเป็นคนใช้สมองมากกว่าความรัก ทำงานหนักจนชินโดยไม่รู้ตัวส่วนผมใช้ความรักมาก่อนแล้วใช้ปัญญาแก้ปัญหา
เอายังไงต่อละครับ
