วันนี้มางานแต่งงานลูกพี่ลูกน้องกัน ไม่คิดเลยว่าจะเจอเขาคนที่เราแต่งงานด้วยเมื่อ 18 ปีก่อนแล้วอยู่ด้วยกันแค่ 3 เดือนเขาพาเรามาส่งที่บ้านแล้วบอกว่าจะไปทำงาน ให้เรากลับมาอยู่บ้านเพราะกลัวว่าจะไม่มีคนดูแล นับจากวันไหนเขาก็หายไปเลย เราพยายามติดต่อพยายามตามหาก็ไม่เจอ กลับไปที่บ้านเขา ก็ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ตอนนั้นเมื่อรู้ว่าคงไม่เจอเขาอีกแล้ว เรานอนร้องไห้ทุกวัน เราไม่รู้ว่าเราผิดอะไร รู้สึกอ้างว้างเคว้งคว้างที่สุดแล้วเราก็ผ่านมันมาได้ พร้อมกับคำถามว่าเขาหายไปไหน เราทำอะไรผิดแล้ววันนี้เราเจอเขา เรานั่งโต๊ะใกล้ๆกับทางเดินเขางาน เราเห็นเขาข้างหลังเราจำได้ทันทีว่าเป็นเขาใจสั่น…เต้นระรัว มือไม้ออ่นแรง เขาอุ้มเด็กผู้หญิงอายุราวๆ 1-2 ขวบน่าตาหน้ารักมาด้วยแล้วก็มีผู้หญิงอีกคนเดินตามหลังมาไม่ห่างกันมากนัก น้ำตาตกใน แม้กลืนน้ำลายก็เหมือนมีดโกนบาดในลำคอก่อนเขาเดินไปที่โต๊ะ เขาหันมาเห็นเราแต่เราแกล้งหันไปทางอื่น18 ปี ที่ผ่านมาพร้อมกับคำถามมากมายปล่อยทิ้งไว้ตรงนี้เขามีครอบครัวที่น่ารัก ยินดีกับเขาได้แต่บอกกับตัวเองว่า ผ่านไปแล้วก็ผ่านไป
